Imiona współoznaczające cz. 7

By admin

Kwiecień 4, 2017 O imionach No comments

Otóż i my, nadając imiona osobnicze, robimy coś podobnego do operacji owego rozbójnika. Nadajemy cechy nie samemu przedmiotowi ale, że tak powiem, wyobrażeniu przedmiotu.

Wymawiając o jakiejś rzeczy jej imię osobnicze: „to jest Muller lub Meyer, to jest Kolonia”, nie podajemy słuchaczowi żadnej wiadomości o tych przedmiotach, jak tylko tę, że to są ich imiona. Zupełnie co innego zajdzie, jeśli będziemy mówili imionami współoznaczającymi: „to miasto jest z marmuru zbudowane”, udzielamy wtedy słuchaczowi wiadomości mogącej dla niego być zupełnie nową, a dzieje się to w skutek użycia imienia: „zbudowane z marmuru”. Takie imiona nie są wymyślonymi znakami przedmiotów’, ale znakami, którym towarzyszy atrybut, przyodziewający przedmioty jakby w rodzaj kostiumu; jest tutaj znak, ale znak znaczenia, a współoznaczeniem jest to, co takie ich znaczenie wytwarza. Ponieważ imię osobnicze albo własne bywa określane, jako imię jednostki, o której się ono wypowiada, przeto imię współoznaczające powinno by się stosować do wszystkich jednostek, o których wypowiedziane być może, albo które ono oznacza, nie zaś jako imię tego co ono współoznacza. Atoli rozpoznając, do jakich rzeczy się to imię odnosi, nie poznajemy znaczenia imienia; albowiem do jednej rzeczy możemy stosować wiele imion, których znaczenie nie jest jedno i toż samo.